Meer over taiko

Ontstaan
Taiko zou vermoedelijk al meer dan 2000 jaar oud zijn. De oudste tot nu toe gevonden bron is een afbeelding van het Haniwa Haniwa-figuurtje ‘Man beating the taiko’, dat werd opgegraven in de Sawa-prefectuur Gunma. Sinds de Jomonperiode (10.000 v.C.- 300 v.C.) zouden taiko al gebruikt worden om in dorpen berichten en waarschuwingen rond te seinen door middel van drumpatronen.

De oorsprong van taiko wordt in verband gebracht met culturele invloeden uit China en Korea. Anderzijds is er een link met het boeddhisme in Japan en waarschijnlijk ook met het Indisch subcontinent. Volgens Takata is de evolutie van taiko's na 900 na Chr. een eigen weg gegaan en zou dat volledig toe te schrijven zijn aan Japanse ambachtslui.

Een taiko kon dan allerlei functies hebben. Ze werden bespeeld in zowel boeddhistische tempels als shinto schrijnen, of ze werden gebruikt bij religieuze feesten en stoeten zoals de matsuri- en Obon-festivals, Gagaku, No-spel, Bunraku en Kabuki. Op militair vlak werd de taiko gebruikt om de eigen militairen aan te moedigen, orders door te geven en vijanden af te schrikken. Een taiko was het enige instrument dat op een slagveld gehoord kon worden.


Hedendaagse taiko
Hedendaagse taiko is voornamelijk toe te schrijven aan de creativiteit van zijn 'goeroe', Daihachi Oguchi (1924 - 2008). Oguchi had een passie voor jazz. Toen hij na Wereldoorlog II een document in handen kreeg met een partituur voor taiko, zette hij meteen de theorie om in de praktijk en begon hij te experimenteren met verschillende soorten taiko's en hun onderlinge posities. Na enkele optredens op festivals bleek de nieuwe stijl aan te slaan en niet veel later zou Oguchi 'Osuwa-Daiko"'oprichten. Kumi-Daiko was een feit.

De verdere verspreiding van taiko in Japan zou zijn samengegaan met de heropbouw van het land na de Tweede Wereldoorlog. Tijdens een kunstenfestival naar aanleiding van de Olympische Zomerspelen in 1964 verzorgde Osuwa-Daiko een optreden. Na het festival werd de stichter, Daihachi Oguchi, gevraagd om nieuwe taiko-groepen te trainen.

In de jaren ‘70 en ‘80 werden de taiko-groepen steeds populairder, onder andere dankzij subsidies voor lokale gemeenschappen en plaatselijke tradities. Andere groepen en stijlen zagen het daglicht, zoals Za Ondekoza en Kodo, die nu nog zeer belangrijk zijn. Za Ondekoza werd opgericht door Den Tagayasu in 1970 en het was de eerste groep die taiko internationaal bekend maakte. In 1981 splitste de groep zich op en Tagayasu ging zijn eigen weg. De overige groepsleden richtten Kodo op.


Internationalisering
Niet alleen werd taiko populair in Japan. Met het succes van Kodo en Za Ondekoza verspreidde het fenomeen zich internationaal. Vooral in de Verenigde Staten werd taiko razend populair aangezien er sinds het begin van de 20e eeuw veel Japanners naar de Verenigde Staten zijn geëmigreerd.

Tegenwoordig kan men taiko ook terugvinden in de populaire cultuur. Er zijn taiko’s te horen in soundtracks van films (bv ‘Hero’, 2002), er zijn talloze videogames gemaakt en er bestaan zelfs taiko-spelletje voor mobiele telefoons.

Men vermoedt dat er begin 21ste eeuw een tienduizendtal taiko-groepen zijn, waarvan 8000 in Japan, 1000 in Noord-Amerika en honderden meer in de rest van wereld.  Araumi vzw, opgericht in 2000, is daar een van!


Taiko bespelen
Een taiko bespelen is niet hetzelfde als een drumstel bespelen. Er zijn verschillen in houding, techniek, uithoudingsvermogen, manier van spelen en het gebruik van woorden om taiko-ritmes te accentueren.

Er zijn veel verschillende soorten taiko's. Afhankelijk van de grootte en vorm bespeelt men elke variant anders zodat de eigen klank het beste tot uiting komt. Elke taiko is onderaan en bovenaan bekleed met een stevig opgespannen runderhuid, meestal door middel van ijzeren pinnen aan de taiko is bevestigd. Het instrument wordt bespeeld met Bachi, houten stokken, die naargelang de taiko-variant een andere grootte kunnen hebben


De kracht van drummen
In dit artikel worden enkele inzichten van de wetenschap bij elkaar gebracht in een poging de bijzondere kracht van drummen te verklaren.